مصاحبه تحریریه Woman Psych با مونیکا جلیلی، سوپرانو

تحریریه: چطور شد که به اجرا کردن ترانه های ایرانی علاقمند شدی؟

مونیکا: علاقه من به اجرای ترانه های ایرانی در ٣ سال پیش به تشویق پدر شوهرم آغاز شد. ایشان ابتدا چند ترانه محلی و عاشقانه ایرانی از جمله ترانه "جان مریم" از آقای محمد نوری را به من معرفی کرد. بدنبال آن با تشویق چند دوست هنرمند با ترانه های زیبای دیگری آشنا شدم. پس از آن علاقمند شدم که آنها را اجرا نمایم. تا حدی که تصمیم گرفتم این ترانه های زیبا را علاوه بر ایرانیان برای غیر ایرانیان هم جرا نمایم.

تحریریه: میدونی که ترانه هایی که احرا می کنی نوعی امید و نوستالوژی را با خود دارند. نوستالوژی مخصوصا برای ایرانیان نسل مهاجر و امبد به چیزی که سالها به انتظارش هستند. ایرانیانی که در صورت امکان به کنسرت هات هم میاین. خودت آنها رو چگونه می بینی؟

مونیکا: آنها را چگونه میبینم؟ وقتی می بینم که میتوا نم نوستالوژی آنها را احساس کنم, میتوانم عشق آنها را در چهره شان بخوانم برایم خیلی شعف انگیز است. و یا وقتی اشک بر صورت شان سرازیر میشود تمرکز من در حین اجرای ترانه ها عوض میشود و می بینم که منهم میخواهم گریه کنم. این نشان می دهد که این ترانه ها چقدر قوی و تأثیر گذارند. و عکس العمل شان توأم با چنان قدردانی است که ما اعضای گروه احساس میکنیم که همگی جزیی از یک خانواده هستیم.

تحریریه: راستش در وفت اجرای ترانه ها واژه ها را آنقدر خوب تلفظ میکنی که تمام احساس و بار مفهوم آنها به شنونده ایرانی منتقل میشه. مثلا در حین اجرای ترانه «گل گلدون من» از خانم سیمین غانم، تلفظ واژه «تکون» را در بیت «...تو که دست تکون میدی...» طوری ادا میکنی که آدم به وجد میآید. در این مورد چه کمک هایی داشتی؟

مونیکا: متشکرم. اما باید بگویم که در این مورد خانواده همسرم و همسرم خیلی به من کمک کرده اند.

تحریریه: در میان ترانه های دلنشینی که اجرا میکنی ترانه ایی هم هست از بانو پروین که خودت هم بهش میگی یا همون "غوغای ستارگان "The Dance of Stars"" که به دو زبان قارسی و قرانسه هم اجرایش میکنی. چطور شد که این ترانه رو انتخاب کردی و چه اطلاعاتی از بانو پروین داری؟

مونیکا: این ترانه ایی است که تا به حال توسط چندین هنرمند ایرانی اجراء شده و خیلی محبوبیت دارد. من هم بعد از گوش کردن به آهنگ ومطالعه ترجمه آن، دریافتم که چقدر لذت بخش، روح نواز و بیان کننده اوج شادیهاست. اگر آن را اجراء کنم حتما آن را دوست خواهم داشت و این طور هم شد.

اما در مورد پروین راستش اطلاعات زیادی از او ندارم ولی عاشق صدا و ترانه هاش هستم. به همین دلیل فکر کردم حتی آنرا به زبان فرانسه هم که زبان دوم من است اجرا کنم. لذا این تصمیم را عملی کردم! حالا این ترانه در میان اعضای گروه من (نورساز) از جایگاه و محبوبیت خاصی برحوردار است.

تحریریه: تشکر از وقتی که به ما دادی...