!دایه دایه ، حکومت سی ساله که اعلان جنگ کرده

ش...اما اگر نشینده اند که جنگ برای صلح هم وجود دارد، حداقل به سخنرانی اخیر آقای " اوباما" در اسلو که در حین دریافت جایزه صلح نوبل ایراد کرد گوش کنند... بی تردید جنگی که "اوباما" فرمانده اش باشد ماهیتش با جنگی که مخاطبش "دایه دایه" و رهبری اش با مردمی به جان آمده علیه جمهوری اسلامی باشد فرق دارد...البته که باید در این جنگ نابرابر برعلیه رژیمی چنین سفاک سهیم شد...بنابراین آواز خوان های بیرون گودی مواظب باشند صدای تسلیم طلبانه اشان را با نوحه و آواز "مظلومانه" برای عاشقان شرزۀ درگیر جنگ دوباره سر ندهند  که پیامی ندارد...ندارد

 

...از چهره های فرهنگی–هنری چه انتظاری دارید؟ میخواهید که برایتان شعار سیاسی بدهند؟ نکند میخواهید که تفنگ بدست بگیرند و با رژیم جمهوری اسلامی بجنگند! این گفته های آشنا حربه های مشاطه گرانه ای بود در دست تسلیم طلبان برعلیه مبارزان و مخالفان ضد رژیم در طی سه دهه اخیر! در حالیکه رژیم که از بدو روی کار آوردنش (توسط مذاکره کنندگان در کنفرانس 1978 گوادولوپ) سرنیزه، ستیز و جنگ را در دستور کارخود قرار داده بود، علنا به جان مردم بیدفاع در گوشه و کنار ایران افتاد تا هرصدای معترض و حق طلبانه ای را خاموش کند. و این جنگ را رژیم از همان روزها و هفته های اول به قدرت رساندنش (توسط همان مذاکره کنندگان در کنفرانس ...) آغاز کرده بود: از غرب تا شرق، از شمال تا جنوب. از حمله به مردم در آذربایجان تا جنایت در کردستان، از جنگ با مردم در گنبد و ترکمن صحرا تا قتل عام مردم در خوزستان، از رنگین کردن آبهای خزر با خون صیادان در انزلی تا حمله به دانشگاهها و بستن خونین آنها. و همه اینها تا قبل از راه اندازی جنگ بین این رژیم و رژیم عراق (راه اندازی جنگ باز توسط مذاکره کنندگان در همان کنفرانس و صاحبان زرادخانه های جنگی و سازندگان سلاحهای نظامی) در شهریور 1359 انجام شد. یعنی پیش از وقایع و کشتارهای سراسری مبارزان و مخالفان1رژیم در سال 1360،پیش از قتل عام زندانیان سیاسی در سال 1367، و پیش از همه آن اتفاقات و جنایاتی که در دو دهه بعد و تا امروز این رژیم مرتکب شده به وقوع پیوست.
آیا هنوز باید رژیم را دست کم گرفت! می بینیم که مردم و جوانان مبارز و شورشگر این روزها در مقابل اعلان جنگ 30 ساله رژیم و در پاسخ به گلوله های سرکوبگران بفکرچاره افتاده اند و گه گاهی هم با سلاح های دست ساز و یا کوکتل مولوتوف به دفاع از خود میپردازند. بنابراین آواز خوان های بیرون گودی مواظب باشند صدای تسلیم طلبانه اشان را با نوحه و آواز "مظلومانه" برای عاشقان شرزۀ درگیر جنگ دوباره سر ندهند  که پیامی ندارد! قطعا این بیرون گودی ها میخواهند دوباره مدعی شوند که به جنگیدن اعتنایی ندارند چون طرفدار صلح و صفایند! بسا که این را هم شنیده اند که گاهی راه جنگ در تاکتیک و هم در استراتژی صلح و صفای پایدارتری را به ارمغان میآورد. اما اگر نشینده اند که جنگ برای صلح هم وجود دارد، حداقل به سخنرانی اخیر آقای " اوباما" که در حین دریافت جایزه صلح نوبل ایراد کرد گوش کنند که چگونه وی گسیل و اضافه کردن 30 هزارنظامی دیگر برای تشدید جنگ در افغانستان را در راه احقاق صلح ادعا کرده است !بی تردید جنگی که "اوباما" فرمانده اش باشد ماهیتش با جنگی که مخاطبش "دایه دایه" و رهبری اش با مردمی به جان آمده علیه جمهوری اسلامی باشد فرق دارد. البته که باید در این جنگ نابرابر برعلیه رژیمی چنین سفاک سهیم شد.  وقت وقته جنگه