باش تا صبح دولتت بدمد!
 آنروز دور نیست، دیر نیست!   

اگر برای تقویت ذهن خود، تاریخ سیاسی دهه های اخیرایران را ورق بزنیم و به سال 1360 برسیم، می بینیم که لکه ننگ دیگری از آن بدر میزند که در نوع خود از جمله اقدامات هولناک تاریخی سران رژیم جمهوری اسلامی علیه مردم ایران است.  
در سال 60، آنزمان که سران رژیم هریک به نوبه خود دستورات سرکوبگرانه صادر میکردند وعوامل سرکوبگر آن دست به کشتارعلنی مخالفین در کوچه، خیابان و بیابان میزدند و دستگیرشدگان، بازداشت شدگان و زندانیان سیاسی و غیرسیاسی را دسته دسته اعدام و تعداد و اسامی آنان را هم  برای "زهر چشم" گرفتن،  صدها ـ صدها از رادیو و تلویزیون ها در سراسر کشور اعلام میکردند، همان موقع، حسینعلی منتظری که آنزمان به عنوان جانشین و نایب قریبالوقوع خمینی، نقش شماره 2 را درسران حکومتی ایفا میکرد، ناگهان دستور هولناکی را برعلیه دستگیر شدگان و زندانیان سیاسی به عنوان "فتوا" صادر کرد که در نوع خود از جمله اقدامات فراموش نشدنی رژیم جمهوری اسلامیاست که در واقع باید آنرا در زمره ننگ های تاریخ بشریت به حساب آورد.
همین حسینعلی منتظری که امروز به او هم قبای اپوزیسیون رژیم جمهوری اسلامی پوشانده اند و عده ای از خویشان و هم کیشان وی دورش کرده اند تا برای " خیر و شرع" اقدامات ضد رژیمی با وی "صلاح ومصلحت" کرده باشند، خودش پایش گیر است. اینها که تفکر و تحمیق و تمدید همان "عدم تعارض ولایت معصومین  و ولایت فقیه با اصل دموکراسی" ، "حاکمیت دین  و ادامه  قدرت و حاکمیت امامان که حق الهی آنان بوده" ( نقل و قولهای منتظری درتاریخ 3/6/1388) را میخواهند اینباراز "محضر" این "مجاهد نستوه" اشان  به مردم حقنه کنند یک لحظه فکر نمی کنند که مردم افرادی امثال منتظری ها را هر چند که غبارتاریخ گرفته اند، باز از تیررس نگاه و حواسشان برای روز اعتراف و محاکمه دور نخواهند داشت؟

حسینعلی منتظری در سال 60 برای "رعایت اصول شرع" و همسازی با خمینی، به سرش زد  و"فتوا"ی هولناکی صادرکرد، اینکه اعدام دختران – زندانی - باکره معصیت دارد، لذا قبل از اعدام باید از آنان رفع باکره گی شود.  در ادامه چنان دستورات و حکم های هولناک سران رژیم واعمال جنایتکارانه زندانبان ها علیه زندانیان و بازداشت شدگان است که عمال و عوامل رژیم کماکان به تجاوزات، شکنجه ها، آزار و اذیت ها، تحقیر و توهین های سادیستی خود ادامه میدهند و میدان دارشده اند.
باش تا صبح دولتت بدمد. آنروز دور نیست، دیر نیست!