چرا این افراد؟
مهمترین مخرج مشترک در انتخاب این افراد خواستار بودن آنان در سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی بوده است. سرنگونی این مهمترین فاکتور، میزان و مَحَک فعالیتی اجتناب ناپدیر سیاسی اپوزیسیون 30 سالۀ رژیم حاکم. اشتباه کودکانۀ ای است اگر صرف "فعالیت" برای سرنگونی، دلیلی بر تاکید فلسفه سیاسی، تائید برنامه اجرایی و اهداف حکومتی کسی تلقی شود. مختصر اینکه:
یکی با از دست دادن منصب خود در جایگاه " شهبانو" و سقوط رژیم سلطنتی همسرش خود بخود در مخالفت با رژیم حاکم و درصف مخالفین آن قرار دارد. کسی که از خانوادۀ  سلطنتی و "سمبل" اشرافیت در نزد سلطنت طلبان بطور مشخص و در جامعه سیاسی ایران بطور کلی مطرح است. و تبلیغات موجود نشان میدهد که فرزند او رضا پهلوی نیز به عنوان "رضا شاه دوم" مورد اعتماد طیف نظام سلطنت است.   
 دیگری که با کتاب "حماسۀ مقاومت"اش دربارۀ شکنجه ها و مقاومت ها در زندان های رژیم سابق و اهمیت تاریخی "مصاحبۀ" سیاسی اش در اولین روزهای به قدرت رسیدن رژیم حاکم مطرح است. مصاحبه ای که در آن ضمن هشدار به مردم نسبت به ماهیت رژیم، وی خواستار مبارزه "قهر آمیز" برعلیه آن نیز شده بود. از این رو به عنوان "سمبل" مقاومت و مبارزه مورد اعتماد "چپ انقلابی" است.
آن یکی با منصب "رئیس جمهور منتخب" شورای مقاومت ملی ایران به مثابۀ "سمبل" و امید "نسل فدا" و مخالف سرسخت رژیم در جامعه سیاسی ایران مطرح است. سازمان وی با دست زدن به شدیدترین اقدامات برای سرنگونی "رژیم خمینی" و نابودی "آخوند های حاکم"، ضمن عملیات و فعالیت های تؤام با افشاگری رژیم در سطح بین المللی، اعضا و هواداران بیشماری را در این راه از دست داده است.
بنابراین دعوت این افراد به مصاحبه صرفا جنبۀ سمبلیک داشته و با هدف طرح پرسش هایی در فرم یک "مصاحبه سرگشاده" بوده است نه بیشتر!  پرسش های بی تعارفی که بدون خرده کاری در پی وقایع تاثیر گذار تاریخ سیاسی 30 سال گذشته است.
بر کسی پوشیده نیست که افراد دعوت شده جملگی در چنان تضادهای نتاگونیستی با یکدیگر قرار دارند که نمی توان آنها را در یک ظرف و صف سیاسی جای داد. بنابراین مهمترین فاکتور در اینجا موضع خواستار سرنگونی رژیم و تضاد دائمی این افراد با آن است و تا روزی که این رژیم در قدرت باشد، قاعدتا اینان هم باید در اپوزیسیون آن باشند.