| متن کامل پرسشها |
|---|
متن کامل پرسشهای "سرگشاده" از اشرف دهقانی وب سایت اشرف دهقانی
www.ashrafdehghani.com
با استناد به انتشارات موجود، در اولین ماههای پس از به حکومت رسیدن رژیم جمهوری اسلامی، مصاحبه ای از شما تحت عنوان "مصاحبه با رفیق اشرف دهقانی" انتشار یافت. در آن مصاحبه گویا شما بر علیه رژیم خیلی "چپ روی" کرده بودید. از جمله اینکه بر خلاف موضع گیری های اعضا و رهبران گروهها، سازمان ها واحزاب سراسری ایران (مخصوصا بر خلاف موضع گیری رهبریت سازمان خودتان، سازمان چریک های فدایی خلق) شما به نوعی خواستار شده بودید که برای سرنگونی رژیم جدید باید بر علیه آن مبارزه قهرآمیز را سازمان داد، از همان نوع مبارزه ایی که با رژیم قبلی داشتید. آن موضع گیری شما نه تنها تعجب عمومی را برانگیخت بلکه اعتراض خیلی ها حتی واکنش منفی رهبریت سازمان خودتان را هم به همراه داشت. تا جائیکه رهبران سازمان شما در نفی موضع گیری ضد رژیمی تان به عنوان "پاسخ به مصاحبه اشرف دهقانی " و اظهارات مطروحه در آن، نه تنها نظرات و موضع گیری های تان را رد کردند، بلکه شما را یک فرد اخراج شده از سازمان معرفی نمودند. بعلاوه، شما در آن مصاحبه اعلام کرده بودید که رژیم جدید به لحاظ ماهیت با رژیم قبلی یکی است و "وابسته به امپریالیسم" است، ارتش هم همان ارتش سابق است و خلاصه اینکه نظام جدید با نظام پیشین فرقی ندارد. سؤال این است که اساس آن تحلیل ها و موضع گیری های شما چه بود؟ اگر آن تحلیل ها و موضع گیری ها آکاهانه بود، پس علت عدم پیگیری ها و سستی های مبارزاتی بعدی شخصیت ها، احزاب و سازمانهایی مانند سازمان شما بر علیه رژیم چه بود؟ آیا آن ناپیگیری ها یکی از علل پا قرص کردن رزیم در تشدید دستگیریها و کشتار شخصیت ها، اعضا و هواداران احزاب و سازمانها از جمله اعضا و هواداران سازمان شما نبود؟ ضمنا، بر اساس آثار و ادبیات سیاسی موجود، شما و همفکران تان تقریبا بلافاصله بعد از واکنش منفی رهبریت سازمان تان علیه "مصاحبۀ" شما، سازمان دیگری تحت عنوان "چریک های فدائی خلق ایران" معرفی کردید و باصطلاح راه خودتان را از آنان جدا کردید و دلیل آنرا عدول رهبریت سازمان از مشی اولیه آن و "راه سیاهکل" عنوان نمودید. درعوض اعلام کردید که خط مشی مبارزه سازمان جدید شما با رژیم خط مشی همان سازمانی است که در سال 1349 "جنبش سیاهکل" را بوجود آورد، یعنی "مبارزۀ مسلحانه"! این ادعای شما در عملچقدر درست بود و این سازمان فعلی شما چگونه سازمانی هست؟ فرق سازمان امروزی شما و همفکران شما با سازمان هایی که در سال 1359 به عنوان "اکثریت" و "اقلیت" از همان سازمان بزرگ از همدیگر اعلام انشعاب کردند چیست؟ و بالاخره اینکه، سازمانی که شما و همفکران تان هنوز به حقانیت راه و اقدام آن در"سیاهکل" باور دارید، چرا بعد ها به دهها سازمان، گروه و دستۀ کوچک تقسیم شد و حتی بخشی از آن هم با رژیم جمهوری اسلامی همکاری کرد هم با "حزب توده"؟ همکاری با رژیم و "حزب توده"! حقانیت؟ پس نطفۀ آن همه خطاها و خیانت ها در کدام سازمان و چطور بسته شد؟ و آیا آن خیانت ها رژیم را در موقعیت بهتری برای دست زدن به سرکوب های بعدی قرار نداد؟ و اگر غیر این است لطفا توضیحاتی را در این موارد به مثابه روشنگری تاریخ معاصر برای عموم مستقیما بیان کنید، که فرصت دیگری هم برای شما هست تا حقایق مسائلی را که سانسور و تحریفات رژیم در طی این 30 سال مانع از انتقال آنها به نسل بعد از مقطع 1357 گردیده، روشنترسازید تحریریه وومن سایک: گویا عده زیادی از همین سازمان فعلی شما، در واقع اکثریت اعضا و طرفداران آن در سال 1360 از کردستان (که آن موقع به عنوان "سنگرآزادگان" و یک پایگاه مبارزه با حکومت بود) به جنگل های شمال رفتند تا با باز کردن جبهه ای برعلیه رژیم حاکم دست به مبارزۀ شدیدتری بزنند. ولی شما و چند تن دیگر که تعداد کمتری از آنها را در سازمان تان تشکیل میدادید با نظر و عمل آنها مخالفت کردید و نرفتید و درهمان کردستان ماندید. با وجودیکه همفکران شما به ویژه خود شما، از روز اول بنای مخالفت و راه مبارزۀ "قهر انقلابی" علیه این رژیم را عنوان کرده بودید، چه ملاحظاتی در کار بود که با تصمیم اکثریت سازمان خود مخالفت کردید و از رفتن به شمال خوداری نمودید تا جائیکه کار به جدائی آنها از سازمان شما انجامید. ضمن اینکه ادبیات سیاسی گوناگون نشان میدهد که رفتن آن عده به شمال برای باز کردن یک جبهه دیگرعلیه رژیم، به لحاظ تاکتیکی منطبق با تئوری سازمانی شما بود. لطفا برای روشنگری نسل جدید مخصوصا برای متولدین بعد از 1360 توضیح دهید که علت امتناع عده ای ازشما دررفتن شمال و ماندن در کردستان چه بود؟ اگر جنبه محافظه کاری و عدول از مواضع نداشت، پس چه بود؟ تحریریه وومن سایک: با وجودیکه طبق بعضی ازادبیات معاصر "تاکتیک" سیاسی "قهرآمیز" در نوزده بهمن 1349 در"سیاهکل" یک شیوه موفقی تلقی نمی شود، اما آثار سیاسی سازمان شما هنوز آن اقدام و شیوۀ مبارزه را نه تنها در"تاکتیک"، بلکه در "استراتژی" هم تبلیغ میکند و برای رسیدن به آزادی در ایران راه " سیاهکل" را تنها راه میداند به حدی که حتی به لحاظ تبلیغی "وب سایت" سازمانی شما "سیاهکل دات کام" و نشریه خبری تان هم "نوزده بهمن" نام دارد، چرا فکر میکنید که این شیوه تنها راه اصلی مبارزه با رژیم جمهوری اسلامی و رسیدن به آزادی است؟ اگر این شیوه قهرآمیز تنها راه است پس تکلیف راههای دیگر مبارزه با رژیم چه میشود؟ مضافا، به دلیل اینکه آثار سازمانی شما سازمان ها و گروههایی چون "القاعده" را تروریستی خطاب میکند، توضیح دهید که چه فرقی بین سازمانی مثل سازمان شما که "مبارزه مسلحانه" را تبلیغ میکند با یک سازمان تروریستی است؟ تحریریه وومن سایک: با استناد به نشریه سازمانی شما (منتشرۀ اوایل دهه 1990) ، گویا شما و همفکران تان در همان اوایل دهه 90 در خارج از کشور تصمیم به اعلام انحلال همین سازمان فعلی تان گرفته بودید. علت چه بود و چطور شد که این کار انجام نشد؟ با این توضیح که شما و همفکران شما (حتی بنیانگذاران اولیه سازمان شما احمدزاده – پویان ...) همواره صف تان را با "حزب توده" و وابستگی آن به اردوگاه "سوسیالیسم" شوروی جدا کرده اید، آیا تصمیم اعلام انحلال سازمان شما تحت تاثیر اعلام بن بست اردوگاه "سوسیالیسم" شوروی و بلوک وابسته به آن در همان دوران بوده است؟ اگر نه، پس چه ملاحظاتی در کار بود؟ ضمنا، بعد از فروپاشی اتحاد شوروی و بلوک "سوسیالیسم" آن، و به همراه تغییر و تبدیل و دگردیسی "چین کمونیست" به یک ابرقدرت سرمایه داری که حتی بزرگترین غول کاپیتالیستی چون دولت آمریکا برای نجات بحرانهای اقتصادی خود دارد از "کریدیت کارتهای" آن خرج میکند، آیا هنوز شانسی برای برقراری یک نظام سوسیالیستی در جهان هست که "چپ" ایران (از هرنوع آن) بخواهد به آن امیدوار باشد؟ و خود شما به عنوان "سمبل چپ انقلابی" چقدر امیدوار هستید؟ و اگر امیدوار هستید، پس چرا یک کشور با نظام سوسیالیستی وجود ندارد؟ امید که کشور سوئد با آن لعاب "سوسیال دمکراسی" اش و کوبا با آن روابط "سوسیال گدایی اش" با رژیم هایی چون رژیم جمهوری اسلامی جزو مثال های احتمالی شما نباشد! تحریریه وومن سایک: چرا تا بحال این همه درگیری، حتی مسلحانه در میان اپوزیسیون "چپ" و "دمکرات" وجود داشته است؟ از نمونه های تراژیک و مخرب این درگیری ها در گذشته، میتوان از درگیری مسلحانه بین حزب دمکرات و کومله در کردستان و فدایی های "اقلیت" با یکدیگر نام برد. با وجودیکه خوشبختانه در سالهای اخیراز میزان این درگیری ها و دامن زدن به اختلافات شدید در میان اپوزیسیون "چپ" و "دمکرات" کم شده و بیشتر بر اتحاد عمل های "اصولی" بر علیه رژیم توجه دارند. توضیح دهید که اصولا ریشه و عوامل این درگیری ها چه بوده و رژیم چگونه و چقدر از آن بهره برداری کرده است؟ تحریریه وومن سایک: اگر مدل حکومت آینده شما دمکراتیک – مردمی برای نیل به سوسیالیسم است، اساسا آیا نظامهای "سوسیالیستی" دیگر کششی میان مردم دراین دنیای "سرعت" و"سایبر" دارند؟ تحریریه وومن سایک: در آستانۀ سالگرد خیزش مردم در 22 خرداد سال 88، آینده این خیزش های جاری را برای سرنگونی رژیم حاکم چگونه می بینید؟ تحریریه وومن سایک: چه رهنمودی برای انسجام سراسری اپوزیسیون در سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی دارید؟ هم اینکه، چگونه اتحاد عمل های سیاسی را برعلیه رژیم کارساز میدانید؟ نظامی چطور؟ تحریریه وومن سایک: چرا جای "رهبری" و "رهبریت" اپوزیسیون" خواستار سرنگونی، در این خیزشهای مردمی و مبارزات جاری خالیست؟ تحریریه وومن سایک: در ارتباط با خیزش های جاری و آیندۀ سیاسی ایران، شما چه جایگاه سیاسی – اجتماعی برای خانم شیرین عبادی که با جایزۀ "صلح" نوبل به صورت یک چهره بین المللی مطرح شده، قائل هستید؟ آیا شما از سابقۀ سیاسی ایشان در گذشته که در خدمت "صلح" جهانی بوده باشد خبری دارید که توانسته اند به دریافت چنین جایزه ای نائل آیند؟ یا نه، خود ایشان هم مثل آقای "اوباما" صادقانه اعتراف دارند که "شایستۀ"* چنین جایزه ایی نیستند؟ مگر اینکه هدف این بوده که کسی هم در ایران باشد تا بتواند روزی رُل "بی نظیر بوتو"ی ایران را در دگرگونی های آینده ایفا کند! هر چه باشد ایشان هم مانند "بی نظیر بوتو" دمکراسی اسلامی را تاکید میکنند و منافاتی بین احکام شرعی اسلام موجود و دمکراسی حقوق بشری نمی بینند، تا جایی که افرادی نظیر حسینعلی منتظری** ازسوی ایشان الگو و "پدر حقوق بشر" هم معرفی میگردد. **حسینعلی منتظری آنزمان که در موقعیت جانشینی روح الله خمینی فتواهایی صادر میکرد، در دوران کشتار و اعدام های دست جمعی دستگیرشدگان و زندانیان سیاسی در اوایل دهه 60 به زندانبانانی چون "لاجوردی ها" دستور داده بود که چون اعدام دختران کم سن وسال به لحاظ شرعی "معصیت" دارد، لذا قبل از اعدام باید از آنان "رفع باکره گی" (تجاوز "شرعی") گرددد
اشرف دهقانی: ( تحریریه به انتظار دریافت پاسخ احتمالی ایشان به این "پرسش سرگشاده" میباشد) تحریریه وومن سایک: خانم زهرا رهنورد از رهبران "جنبش سبز"، مُبلغ و مدافع "آبروی" رژیم جمهوری اسلامی و خواهان انتقال قدرت دولتی از جناح رقیب به جناح خودشان، "اصلاح طلبان" به رهبری همسرش، میر حسین موسوی، نخست وزیر سابق است. و گویا ایشان بعنوان سمبل زن اسلامی- چادری و اولین زن با حجاب بود که کرسی نمایندگی مجلس رژیم بدست آورده بود. همچنین ایشان مدتی هم مسئولیت ریاست برگزاری کنفرانس زنان اسلامی در تهران را بعهده داشت. وی با توجه به قدرت و نفوذش در چنین ارگان هایی، از جمله کسانی بود که بارها در دفاع از حجاب/چادر اسلامی، با لحن های شدید و موصع گیری های افراطی به زنان و تمامی مخالفین حجاب در عرصه بین المللی حمله میکرد و در"اهمیت" ( اجبار) آن داد سخن میداد. تا جائیکه موضع گیری فناتیک ایشان به حدی افراطی بود که درمطبوعات غیر ایرانی هم به نقد کشیده میشد، از جمله مجلۀ آمریکایی "ماری کلر" که در اواخر دهه 90 نقل و قولهایی از نقطه نظرات ایشان هم به چاپ رسانده بود. حال با موقعیتی که وی در کنارهمسرش، میر حسین موسوی و دیگر رهبران "جنبش سبز" بدست آورده و مدام از حق و حقوق اسلامی زن صحبت میکند، شما چه جایگاهی برای او در عرصۀ سیاسی – اجتماعی و مخصوصا "دفاع" اسلامی ایشان از حقوق زن قائل هستید؟ تحریریه وومن سایک: خانم فرح پهلوی که به عنوان "نماد خاندان سلطنت" مطرح و یکی از افراد دعوت شده به این مصاحبۀ سرگشاده هم هستند، بطور کلی چه جایگاه مشخصی در جامعه سیاسی ایران برای ایشان می بینید؟ تحریریه وومن سایک: خانم مریم رجوی به عنوان "رئیس جمهور مجاهد" مطرح و یکی از افراد دعوت شده به این مصاحبۀ سرگشاده هم هستند، بطور کلی چه جایگاه مشخصی در جامعه سیاسی ایران برای ایشان می بینید؟ تحریریه وومن سایک: با و یا بدون جناح اصلاح طلبان آیا رژیم اصلاح پذیر است؟
تحریریه وومن سایک: در شرایط ستم مضاعف بر زنان در ایران آیا گرایش به فمینیسم و ایجاد تشکلهای فمینیستی کاربردی برای رهایی زنان دارد؟ اگر نه پس چه؟ تحریریه وومن سایک: چه نقشی برای زن ایرانی دررهایی خود از ستم موجود قائل هستید؟ تحریریه وومن سایک: گسترش مبارزات آزادیخواهانه مردم در گرو چیست؟ تحریریه وومن سایک: علت فقدان رهبری در مبارزات آزادیخواهانه مردم چیست و تکلیف ایجاد رهبریت آن چی میشود؟ تحریریه وومن سایک: با وجود موضع گیری ضد رژیم حاکم در همان روزهای اولیه این حکومت و گرویدن بیشماری به جریان سیاسی شما چطور شد که کم کم تعداد شما کمتر شده و حتی عده ای از شما جدا شدند که تعداد زیادی از آنان هم با حفظ مواضع سیاسی خود و بدون اینکه به گروه های دیگری بپیوندند، فعالیتی ندارند، چرا؟ تحریریه وومن سایک: شما و همفکران شما معتقدند که در مقابل نیروهای سرکوبگر (در اینجا ارتش، سپاه و بسیج) یک رژیم ضد خلقی باید ارتش رهاییبخش خلق بوجود آید. با این حال در مبارزه با این رژیم دارید چکار میکنید؟ در حالیکه مبارزه انقلابی آنهم از نوع قهر آمیز را شیوه خود میدانید و به فکرارتش رهاییبخش خلق هستید، این ارتش شما کی میتواند بوجود آید تا در پشتیبانی مردمی که به خیابانها آمده و دست خالی درمقابل گلوله های رژیم میاستند، دست بکار شود؟
|
|---|